Van lazy ass naar fitgirl: Michelle’s transformatie

Toen ik ongeveer 16 jaar was, nu zes jaar geleden, zat ik echt niet lekker in mijn vel omdat ik met overgewicht te maken had. Ik vond mijn middelbare school daarom verschrikkelijk. Het maakte me onzeker. Je was populair of je was het gewoon niet, en ik was dat niet. Mensen dachten je te kennen op basis van je uiterlijk of een roddel. Ik had niet echt het gevoel dat ik ergens ‘bij hoorde’ en zweefde overal een beetje tussen. Tel daar nog wat hormonen bij op. Rugpijn, een kort lontje, vreet- en huilbuien, en ik was mezelf niet meer. Dit samen zorgde ervoor dat ik een emotie-eter werd.

Vetrollen, een dubbele kin, zware borsten en een olifantenreet

Ik at veel te veel, sportte niet, was lui en had nergens energie voor. Op een gegeven moment werd dit een vicieuze cirkel die steeds erger leek te worden. Ik begon mezelf steeds ongelukkiger te voelen, ik voelde me dik en anders dan de andere meiden op school. Het gekke is dat ik mezelf er wel van bewust was dat ik niet goed bezig was, maar ik kon er toen gewoon niet mee stoppen. Ik at nauwelijks groente en fruit, gewoon omdat het in mijn ogen niet lekker was en daarom gaf ik het ook geen kans. Eten was een soort van verslaving. In plaats van één koekje te eten, at ik heel het pak leeg. Nu denk ik: ‘Wáárom Mies?!’ Ik wilde dat ik mezelf toen door elkaar kon schudden.

Vetrollen, een dubbele kin, zware borsten en een olifantenreet, zo voelde ik me en ik kon wel janken wanneer ik in de spiegel keek. Ik had geen extreem overgewicht, maar woog wel te veel voor mijn lengte en leeftijd. Ken je van die corrigerende hemden? Ik deed er drie over elkaar aan om de vetrollen te verbergen. Wanneer je zoiets doet weet je eigenlijk al dat het tijd is om er wat aan te doen. Je moet je niet schamen voor je eigen lichaam. Als je niet tevreden bent, doe er dan gewoon iets aan. Maar dat leek toen een mission impossible.

fotos

Het was tijd om die knop om te zetten

Tot mijn tweelingzusje mij op een dag wakker schudde. Het komt hard aan wanneer iemand recht in je gezicht zegt dat je te zwaar bent, ook al wist ik dit zelf ook wel. Dit raakte mij toen zo erg dat ik meteen die knop heb omgezet. Ik was er hélemaal klaar mee om dik en ongelukkig te zijn. Natuurlijk gebeurt het weleens dat je een kleine terugval hebt of je gewoon een enorme vreetbui krijgt, maar dat is normaal. Jezelf hier shit om voelen werkt alleen maar averechts. Je wilt niet weer in die vicieuze cirkel belanden.

Een hele zomervakantie lang was ik bijna elke dag in de sportschool te vinden, en ik kreeg er steeds meer plezier in. In het begin vlogen de kilo’s eraf, dit voelde zó goed! Het onmogelijke begon in mijn ogen eindelijk mogelijk te worden. Ik begon steeds lekkerder in m’n vel te zitten, kreeg meer energie en leerde om van mezelf te houden waardoor ik meer zelfvertrouwen kreeg. Als een soort van ‘hou vast’ schreef ik elke ochtend en avond mijn gewicht op en de verschillen werden steeds groter. De weegschaal was mijn beste vriend en ik merkte dat het obsessief werd. Na een tijdje kwam ik erachter dat dit niet gezond was en ben hier mee gestopt. Zondag frietdag sloeg ik altijd over en daar zat ik dan met mijn salade, kwijlend te kijken naar de frietpan. Wanneer vriendinnen iets leuks gingen doen bleef ik thuis, bang om in de verleiding te komen. Ik at te weinig en bewoog te veel, waardoor ik helemaal geen energie meer had. Pas na drie jaar had ik mijn balans gevonden en realiseerde ik me dat dit heel belangrijk is. Eigenlijk in alles wat je doet.

Iets anders, wat net zo belangrijk is, is dat je het niet moet willen overhaasten. Je moet geduld hebben, en misschien nog wel het belangrijkste: je moet naar je lichaam luisteren. Zoiets heeft tijd nodig en je moet je lichaam ook die tijd gunnen om aan je nieuwe levensstijl te wennen. Je kunt beter langzaam afvallen zodat die kilo’s er ook echt afblijven, dan dat je het overhaast en snel afvalt. Zodra je dan weer ‘normaal’ gaat eten vliegen de kilo’s er weer aan, en dat wil je voorkomen.

Een gezonde levensstijl is geen dieet

In drie jaar tijd ben ik in totaal 20 kilo afgevallen en heb dit helemaal zelf gedaan, op mijn eigen gevoel en zonder gekke diëten. Gewoon gezond eten en meer bewegen. Ik ben er van overtuigd dat dit het beste werkt. Het klinkt nu misschien makkelijker dan het werkelijk is, want ik weet dat het enorm veel discipline, motivatie, bloed, zweet én tranen kost, maar dat is het meer dan waard! Je hoeft niet dun te zijn, dit was mijn doel ook niet. Maar je moet gelukkig zijn met je eigen lichaam en dat was ik toen totaal niet.

Ik word dan misschien wel eens gek aangekeken wanneer ik een wortel in m’n mond stop, een bak sla tevoorschijn haal of wanneer ik magere yoghurt met ‘vogelvoer’ eet. Maar wat veel mensen vergeten is dat genieten hier ook bij hoort. Soms heb je gewoon even die vette pizza, een bak Ben&Jerry’s of een fles wijn nodig. Dit kan echt geen kwaad en hoort ook bij een gezonde levensstijl. Het woord ‘gezond’ klinkt als een dikke no-go voor alles wat lekker en leuk is, maar die gezellige etentjes en avondjes stappen horen voor mij ook bij ‘gezond’, want dit is waar ik gelukkig van word.

Liefs,
Michelle

15995548_1219383578150447_651215546_n

2 thoughts on “Van lazy ass naar fitgirl: Michelle’s transformatie

  1. Avatar
    do zegt:

    Fijn om eindelijk eens een normaal verhaal te lezen, iets wat veel meiden zullen herkennen, helemaal of deels.
    Top gedaan.
    Heb je toevallig ook instagram? Altujd inspirerend om mensen als jij te volgen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *