Marathon story: the Downfall

2015, het jaar waarin het allemaal moet gaan gebeuren! Te beginnen met een pijnlijk afscheid. Genaamd, mijn tennisschoenen. Jawel dit lees je correct! Dag in dag uit voor de laatste twee jaar loop ik op tennisschoenen.

Natuurlijk ben ik mij ervan bewust dat dit niet optimaal is voor mijn tengere vrouwenlichaampje, opgebouwd uit verzuurde bloedcellen die staan te popelen op het moment van de marathon. Rust en lekkernij in het verschiet! Dat denken de bloedcellen tenminste, ik laat ze maar al te graag in de waan, het staat namelijk helemaal niet op mijn planning om te stoppen met hardlopen zodra ik de marathon heb volbracht!

Want dat is de bedoeling, de volle 42.2 KM van de marathon uitlopen. Dit neemt early bird runs (6 uur ’s ochtends interval runs door het park), smashing sport outfits en extra wijntjes zonder schuldgevoel met zich mee. De bonus? De boyfriend traint maar al te graag mee. Een lichtelijke ergenis natuurlijk, aangezien het mijn ‘girl-power’ gehalte in de weg staat.

Maar eerst maar eens zien te overleven tót aan de marathon! De feestdagen hebben roet in het eten gegooid en mijn training is gezonken naar het dieptepunt. Standaard hardlooprondjes á la 10-15km waren toch wel de max. Niet marathon-waardig uiteraard. Maar aan de andere kant ben ik ook weer niet het type meisje dat vrolijk 25km gaat huppelen door de stromende regen.

Dat is ook helemaal nergens goed voor in mijn optiek. En daarbij komt, gaan wij de marathon wel rennen in de zon? In het buitenland? Of gewoon op Nederlandse bodem?

De training van vriendlief gaat nu ook niet bepaald super. Na onze laatste duurloop is hij ondertussen gewend een rennende zuurstok (lees: roze top, Beyoncé op maximale volume en uitlopende eyeliner) voor fietsers weg te trekken en het voorkomen van een hartaanval na tientallen toeterende boze autochauffeurs. Na deze enerverende loop is de motivatie en discipline snel verdwenen.

Minimale loopjes zijn het gevolg die ons niet brengen tot een glimp van vreugde op de finish na 42km zwoegen. Het scenario van strompelend op elkaars rug waar we uiteindelijk kruipend in het 6e uur nog net de finishlijn weten te behalen is momenteel meer aan de orde.

We zijn beide lichtelijk gedemotiveerd en stiekem denk ik dat hij zo onder het project ‘Marathon-Lopen’ uit wilt komen. Ho ho ho maar even, zo werkt dat niet! Ondanks dat de man in kwestie zelf nog niet overtuigd is, is het mijn motto, doel en levenstaak geworden om te zorgen dat het gebeurd.

Geen gemaar, iemand moet mij bijstaan in het kader van ‘gedeelde smart is halve smart’. Oftewel: minder interval runs en meer eindeloos rondjes rennen 😉 Met een overheerlijke finish: een Mojito als beloning van iedere run! Alright ik zal het toegeven, een glas water met een schijfje citroen, limoen en een aantal toegevoegde muntbladeren. En Japanse mix, omdat het zo onwijs lekker is! Bijna hetzelfde nietwaar..

Het is mooi geweest. Vanaf heden is het glas weer halfvol in plaats van halfleeg. Mister Marathon, be aware. The inner-runner is back!

* De snelste tijd afgelopen maand: 4.42 minuut per km.
By: Sam van der Laan

Als PR, media en communicatie manager werkt Sam in de fashion en lifestyle branch. Een ware sportvrouw in hart en nieren is ze onder andere een ambitieuze hardloopster en dol op nieuwe uitdagingen. Na een halve marathon te Sydney is het tijd om te trainen voor de volle 42.2 km. Volg haar hier bij Fitgirls.nl!

s3

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Wishlist Member WooCommerce Plus - Sell Your Membership Products With WooCommerce The Right Way .