Laura’s blessure: “Ik was zó goed bezig”

Kun je geloven hoeveel impact niet meer kunnen sporten op jouw gesteldheid kan hebben? Ik ben (wééér) geblesseerd en eerlijk: er is niets meer over van de positieve vibes, van de ‘ik doe alleen maar waar ik echt zin in heb’-attitude en van de onuitputtelijke energie. Noppes, nada, niente. Dit klinkt negatief, en ja dat klopt, deze blessure heeft veel effect op mij.

Innerlijke en uiterlijke fitheid

Ik ging zo goed, zo lekker. Ik was buitengewoon fit. Ik voelde mij buitengewoon fit. Ik pakte alles gretig aan en alles ging op rolletjes. Totdat mijn chille sportschema werd verstoord door hoogmoed. Ik wilde meer, sneller, vaker. Niet naar mijn lichaam luisteren, gewoon gaan. Dat gevoel achteraf; daar deed ik het voor. Ik voelde mij nog beter, nog fitter en had nog meer energie. Het begon met een beetje steken in de voorkant van mijn knie, waar best prima doorheen te lopen was, het eindige twee weken geleden op zaterdag toen ik besefte dat ik rust móést nemen.

Ode aan papa

Mijn vader en ik lopen samen hard. Die oude (t)rots heeft nog steeds de conditie van een paard en geen haar op zijn hoofd -en hij heeft nog redelijk veel haar op zijn hoofd- die er aan denkt om zich er door mij uit te laten lopen. Als ik in het weekend naar huis ga, gaan we eigenlijk altijd samen hardlopen. Over de Oijense dijk (all-time favorite). Deze bewuste dag regende het hard. Ik hoopte, ik duimde om geen steken in mijn knie te krijgen. Wij begonnen met wind mee. –Vijf kilometer, dat moet lukken… Geen steken, yes… Weg blijven nu… Ok, chill chill, het gaat eigenlijk wel goed.. – Nog voor het pannenkoekenhuis, a.k.a na ongeveer twee kilometer, voelde ik iets. Ik kon het niet lokaliseren. –Is dit nou een beginnende steek, of voel ik nou iets omdat ik er continue op let? ..-  “Pap, pap, laten we omdraaien”. Just to be sure. Als het ineens optreedt wil je niet al te ver van huis zijn.

Voordat wij thuis waren, groeide de pijn in mijn knie tot ongekend niveau. “Loop maar vast door, ik ga even wandelen” murmelde ik. Toen papa doorrende en niet meer omkeek stroomde de tranen over mijn wangen. De kale bomen bewogen mee met de scherpe wind. Ik had rillingen over mijn lijf van de wolk die recht boven mijn nederige stadje besloot de breken. Alles wat er buiten afspeelde, viel teniet met wat ik van binnen voelde. Daar was zojuist iets gebroken. Het voelde leeg en kil. Ik was verdrietig en boos en hardop vervloekte ik de blessure. –Waarom ik, waarom nu?! – De hele terugweg stroomde de tranen over mijn wangen. Bij thuiskomst zat papa nog op mij te wachten. Ik liep regelrecht naar boven. Bofte ik even dat mijn tranen zich anoniem schuil hielden tussen de regendruppels op mijn gezicht.

“Alles wat er zich aan de buitenkant afspeelde, viel in het niets met wat ik van binnen voelde.”

Vanaf toen..

Toen besefte ik dat ik rust moest nemen. Geen trainingsschema, geen trainingen. Vanaf toen ging alles ook ineens een stuk minder. Elke rimpel werd een golf, elke golf voelde als een tsunami. In negatieve zin. Op gebieden waar ik voorheen zo lekker ging, leek veel in te storten, de energie weggespoeld in de regen op die bewuste dag. Weinig zin, lange en vermoeiende dagen.

Ik heb geleerd dat sporten mijn uitlaatklep is. Dat wist ik eigenlijk al. Hardlopen is mijn ding en zomaar een andere sport oppakken lukt niet. Nu probeer ik alles een beetje te relativeren. Dat gaat prima. Ik probeer iets meer te letten op wat ik eet. Het is een leugen om te zeggen dat ik net zo tevreden ben als ik in de spiegel kijk, maar ik houd mijzelf voor dat er niet dusdanig veel kan veranderen in twee weken. Mijn ambitie om weer een halve marathon uit te lopen heeft zich naar de achtergrond begeven. Ik doe wat ik kan. 

Keep your head up!

Nu heb ik bijna veertien dagen rust genomen en zit ik te popelen om mijn nieuwe hardloopschoenen aan te trekken. Ja, ik heb mijzelf verwend met een nieuw paar (Goed excuus: dan kan het in ieder geval niet aan verouderde schoenen liggen).

Toen ik eenmaal in een negatieve spiraal zat, vond ik het moeilijk om daaruit te komen. Ondanks dat ik nu nog steeds niet heb gesport, voel ik mij wel al een beetje beter. Ik ben dingen gaan doen waar ik normaal geen tijd voor dacht te hebben. Zo ben ik meer activiteiten gaan ondernemen met mijn roomies en zus, ook heb ik veel in de keuken gestaan om gerechtjes uit te proberen. Het is niet helemaal een vervanging, maar het past wel prima onder de paraplu van ‘werken aan mijzelf’, waar hardlopen normaliter de grootste subcategorie vormt. Voor nu moet ik mijn koppie erbij houden.

Ik heb heel veel hoop, en moed, dat ik deze week de deur uitloop en ik, voor het eerst in jaren, heel blij en enthousiast kan zijn met het uitlopen van drie kilometer, waar ik voorheen echt mijn pyjama niet voor uittrok. En lukt het niet, dan hoop ik dat mijn lieve vader, moeder, zussen en huisgenoten vast het vangnet spannen om mij op te vangen. Ik heb nu alvast een plan B: toch maar die peperdure wielrenfiets aanschaffen.

“O, o, o, even rustig ademhalen, o, o,o, lijkt of het regent als altijd, maar het regent en het regent zonnestralen” – Acda & De Munnik

12 thoughts on “Laura’s blessure: “Ik was zó goed bezig”

  1. Daisy zegt:

    Oh wat super vervelend dit zeg! Heel herkenbaar. Zelf ook een blessure aan m’n knieen waar ik z’n twee jaar mee loop: wel/niet voetballen, hardlopen.. Veel m’n benen trainen. Heb je een idee wat jou blessure is?

    Succes!!

  2. Nicolien zegt:

    Oef wat herken ik mij in dit verhaal. Liep tot een paar weken geleden ook heerlijk. Mega energie, motivatie en vooruitgang. Tot m’n scheen begon te zeuren, ik minder kon lopen, minder energie kreeg en de pijn elke keer erger werd. In m’n achterhoofd wist ik dat ik moest stoppen maar telkens toch door de pijn heengelopen.

    Nu verplichte looprust. Fietsen, zwemmen en krachttraining mag wel zolang ik geen pijn heb. Helaas is m’n energie nog steeds laag en merk ik hoeveel het lopen voor me deed.

    Hoop dat je knie snel hersteld! Sterkte meis!

    • Laura
      Laura zegt:

      Beste Nicolien, bedankt voor jouw reactie. Ik hoop dat je snel jouw energie terugkrijgt. Gek he, hoe rust nemen als een last ervaren kan worden. Grrrr. Heel veel sterkte! 🙂

  3. Monique zegt:

    Drie jaar geleden dacht ik ook, na een pijntje te hebben gevoeld in mijn schouder….laat ik maar even twee weken rust nemen (2 weken waren onvoorstelbaar voor mij)…Twee weken werden drie jaren zonder een voldaan gevoel van het trainen. Ik kan nu pas weer beginnen met opbouwen en werken naar het punt waar ik ben blijven steken. Ik wil je niet bang maken, maar let alsjeblieft goed op jezelf, en ga niet te snel weer aan de gang. Luister naar je lichaam.

    • Laura
      Laura zegt:

      Beste Monique, bedankt voor je reactie. Ik heb een uitgebreider stukje getypt als nieuwe reactie onderaan te pagina. Ik wil je bedanken voor je goede tip! 🙂

  4. Marjolein zegt:

    Heel herkenbaar!! Ben zelf ook te lang doorgegaan met een blessure. Heb uiteindelijk een personal trainer genomen zodat ik met krachttraining de spieren rondom de blessure sterker maakt. Hij kijkt ook naar de oorzaak en probeert daaraan te werken. Daarnaast houdt hij rekening met mijn wensen om bv conditie ook op pijl te houden. Het kost veel geld maar het is de beste keus die ik had kunnen maken. Sterkte ermee!

    • Laura
      Laura zegt:

      Beste Marjolein, ik heb een uitgebreider antwoord op jouw verhaal getypt als een nieuw bericht onder aan deze pagina. Bedankt voor jouw reactie 🙂

  5. Nadine zegt:

    Heel herkenbaar! Wat goed dat je je energie op andere dingen probeert te richten! Ik ben zelf gaan kickboksen en af en toe doe ik een lesje in de sportschool.. Maar ik mis het hardlopen ook enorm!
    Ben benieuwd of je weet wat het is? De dokter heeft me weggestuurd met een ‘onsteking achter je knieschijf’. Met 700 mg ibuprofen voor het rennen moet het goedkomen, dat kan toch niet goed zijn? Mn knie is nog steeds niet best; alleen bij het hardlopen heb ik hier last van..
    Ben benieuwd of jij weet wat je blessure is of waar het vandaan komt? Anders ga ik toch maar weer naar de dokter..

    • Laura
      Laura zegt:

      Beste Nadine. Ik wil heel graag reageren op je berichtje, en heb daarom onderaan deze pagina (als nieuwe post) een reactie getypt. Ik hoop ook dat jouw knie snel herstelt. Ik zou willen dat ik wist wat het was zodat ik jou en mijzelf vooruit kon helpen. 🙁

  6. Laura
    Laura zegt:

    Beste Daisy, Nicolien, Monique, Marjolein & Nadine.
    Je hebt geen idee wat het voor mij betekent om zoveel behulpzame reacties te mogen ontvangen uit alle hoeken. Empowering! Ongelooflijk en heel fijn, juist omdat ik mijzelf nog steeds in een dipje begeef (but on my way up!).

    @Daisy @Nadine: Ik ben nog niet naar de doktor geweest en dus wilde ik wat voorzichtig zijn met termen en diagnoses, maar als ik mijn klachten naast de symptomen op het internet leg, dan gaat het richting een loper’s knie.
    @Daisy: Herken jij ook deze klachten, en heeft de doktor er uitspraak over gedaan?
    @Nadine: whuttt hardlopen met zo’n dosis ibuprufen lijkt mij ook niet de oplossing.. Bij mij is het ook alleen bij hardlopen! Het hockeyseizoen begint weer deze week, en hoe typisch genoeg, heb ik er op het veld ook geen last van gehad. Hoe zou dat komen? Het is mij een raadsel.
    @Marjolein: Bedankt voor de tip! Als het niet met rust verholpen wordt, ben ik denk ik ook genoodzaakt om een expert in te huren. Een gezond lichaam is werkelijk onbetaalbaar, helemaal met jou eens.

    Nogmaals bedankt voor jullie woorden van (h)erkenning! Doet mij goed om te lezen. Voor allen met een blessure, ik hoop dat jullie er, net als ik, binnen de kortste keren bovenop komen. Come on, girls! <3

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *