De run van mijn leven

Ik ben Amber, ik ben 31 jaar, getrouwd en moeder van 2 jongens. Ik werk bij een psychiatrisch ziekenhuis als klinisch casemanager en ik heb 2 jaar terug de kans gekregen om mijn kennis te verbreden door een hbo-v opleiding te gaan volgen.

Opportunities

Deze kans kon ik niet laten schieten, deze kans moest ik voor de volle 100%  benutten. Tegelijkertijd begon de twijfel toe te slaan.. Kan ik dat wel? Ik heb een gezin,  ik werk vier dagen..hoe ga ik dat in godsnaam redden? Mijn wilskracht versloeg de twijfel en ik heb al mijn twijfels over boord gegooid. Ik bedacht me alleen wel dat ik een strategie moest hebben, iets waardoor ik sterker zou worden, weerbaarder en vooral meer energie kon creëren. Dat iets moest hardlopen zijn. In hartje winter met de runkeeper en mijn gympies aan ging ik aan de slag. In het begin dacht ik dat het me nergens zou brengen, maar toch iets in me heeft er voor gezorgd dat ik door ben gegaan…

Beetje bij beetje begon ik de voordelen van het hardlopen te ontdekken. het maakte me niks uit dat het koud was want ik had het niet meer koud, ik had het warm, heerlijk warm en het mooie was als ik had hardgelopen kreeg ik energie voor 10. Na  het lopen ging het leren beter ik sloeg alle leerstof beter op en ik realiseerde me dat het hardlopen me heeft gebracht waar ik wilde zijn. Mijn studie verliep prima..oké de cijfers waren niet bijzonder hoog maar met een zesje was ik al dik tevreden.

Turning Point

Immers zoveel tijd om te leren met een gezin en werk had ik niet. Ik was tevreden met hoe mijn leventje ging….tot dat de dag kwam die mijn wereld op zijn kop deed staan. Mijn vader (59 jaar) kreeg te horen dat hij ongeneeslijk ziek was…Kanker! Hij had nog enkele weken te leven. Die klap kwam zo hard aan. Hoe is het mogelijk dat een man die gezond leeft, iemand die nooit in zijn hele leven iemand kwaad heeft gedaan, altijd super hard gewerkt heeft en vooral de liefste papa van de hele wereld is, dit overkomen? Ik kon hier niet mee omgaan. De roze bril waar ik de wereld mee zag werd in 1 klap stuk getrapt. Het enige wat continue in mijn hoofd afspeelde was… ren.. ren weg.. ren weg van alles…. ren… ren!!!! En dat deed ik..

Ik merkte dat als ik ging lopen, dat ik letterlijk even van alles weg kon lopen. Ik voelde een bepaalde vrijheid die maakte dat ik de volgende dag weer aan kon.

Elke dag zat ik naast mijn vader en elke dag rende ik de benen uit mijn lijf. 14 Oktober 2013 hoorde wij het slechte nieuws en 14 november 2013 overleed mijn vader. Precies een maand hebben wij de tijd gekregen om afscheid te nemen. Deze maand is mij ontzettend dierbaar.. Een maand vol met mooie en krachtige momenten, niet alleen mijn vader die met zoveel kracht en wijsheid deze maand doorstond, ook mijn moeder, zusjes, broer en mijn eigen gezin hebben zich ieder op hun eigen manier doorheen geslagen. Ik weet dat iedereen zijn eigen kracht heeft, het is alleen de vraag of iedereen die op tijd benut. Ik heb mijn kracht ontdekt en zal deze blijven benutten.

Ik heb 2 weken geleden gesolliciteerd op een nieuwe baan. Een baan die ik eigenlijk voor me zag als een baan in de toekomst. Hij kwam op mijn pad en ik heb besloten er nu voor te gaan immers weet je nooit wanneer je toekomst ophoudt. Je moet nu leven en alle kansen die in je leven krijgt aangrijpen, het is nu of nooit!! Live your life to the max!!

Ik ben gisteren gebeld en ze waren het er unaniem over eens… ik heb de baan!

amber koekkoek

Met mijn vader. Deze foto is genomen bij de porsche dealer. De laatste wens van mijn vader was om nog een keer in een porsche te rijden.

amberkoekkoek_1

Samen met mijn zusje Daphne de schutzloop’14 gelopen in Hoorn. Betekenis van de tatoeage is: sterke papa. Deze hebben wij laten zetten met het as van onze vader er in verwerkt. Op deze manier zal hij altijd bij ons blijven.

amberkoekkoek 4

amberkoekkoek 5

Mijn prachtige zoontjes Aiden en Damian.

Liefs, Amber

Instagram: byamber_nl

Emailadres: byamber@Gmail.com

 

12 thoughts on “De run van mijn leven

  1. Joyce zegt:

    Goh wat lijkt jouw verhaal veel op die van mij, alleen ik ben 25 jaar en alles staat in een iets andere volgorde chronologisch. Heel gaaf om te lezen dat ik niet de enige moeder ben die aan het knokken is. Ook HBO-V naast mijn baan in de GGZ en alleenstaande moeder van 2 kids van 3 en 4.5 jaar.

    Ik wens je heel veel succes en ik weet dat wij het soort vrouwen zijn die er wel komen!

  2. John zegt:

    Wat een aangrijpend, maar toch ook mooi verhaal. Ik heb me naar aanleiding van foto’s die je poste al afgevraagd wat de tattoo betekent, now I know.
    Van harte gefeliciteerd met de nieuwe baan en heel veel succes.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *