#2 Op weg naar herstel: “Angst bestaat niet”?

Een paar weken voor mijn operatie begon ik te lezen in het boek “de gesprekken met God”. Na al die maanden pijn en gedoe merkte ik een enorme behoefte aan spirituele verdieping. Ik heb het boek nog lang niet uit, maar het heeft me zeker al veel gebracht.De titel kan sommige van jullie afschrikken maar laat je er niet door (mis)leiden, dit boek is geschreven voor iedereen die er open voor staat en biedt veel inzichten.

De belangrijkste boodschap die ik tot nu toe van het boek heb mee gekregen en die mij voorafgaand aan de operatie enorm heeft geholpen is het volgende: ’emoties zijn gebaseerd op onze eigen gedachten. Deze gedachten zijn altijd door onszelf gecreëerd op basis van eerdere ervaringen of informatie die je op wat voor manier dan ook verkregen hebt’. Vanuit mijn professie als psycholoog weet ik dit natuurlijk wel, maar de manier waarop dit in het boek wordt geïllustreerd heeft echt mijn ogen geopend.

Ik verklaar nader: voorafgaand aan de operatie (en voordat ik aan het boek begonnen was) was ik extreem angstig voor de narcose. De gedachte dat deze angst slechts een zelf aangeleerde emotie is hielp mij enorm om mijzelf rustig te krijgen, met als direct gevolg dat ik heel ontspannen de narcose ruimte binnen ging. “Het gaat zoals het gaat, angst bestaat niet” dit was mijn helpende gedachte en voordat de anesthesist haar eerste zin had afgemaakt was ik vertrokken. De narcose was allesbehalve onprettig of eng. Dit weet ik nu uit eigen ervaring, maar wat ik nog mooier vind is dat het me is gelukt voorafgaand aan de operatie mijn eigen emotie hierover te beïnvloeden door een andere gedachte te formuleren.

Tip:

Een volgende keer dat je ergens angstig/boos/verdrietig over bent probeer dan stil te staan bij welke gedachte deze emotie oproept en verander deze gedachte, je zult zien dat de verandering van de emotie dan vanzelf volgt.

Goed en dan nu, hoe is het mij allemaal vergaan? 

Zoals ik al beschreef viel de narcose honderd procent mee. Ik werd prettig wakker, en ondanks dat ik wakker werd met flinke pijn aan mijn wonden en een stekende pijn in mijn rechterbeen, voelde ik de oorspronkelijke rug en bil pijn niet meer, wat een grote opluchting was. Ik moet er wel eerlijk bij vermelden dat ik nog steeds de angst heb dat het uitblijven van de oorspronkelijke klachten van tijdelijke aard zal zijn en dat het alsnog terug zal komen. Dit is uiteraard een allesbehalve helpende gedachte, dus hiervoor is er nog werk aan de winkel voor mij 😉

Maar terugkomend op de operatie, de eerste dag voelde ik me dus super. Ik zat nog goed onder de morfine, half in narcose en de chirurg was zeer tevreden met de resultaten. Zijn exacte woorden waren “de operatie is boven verwachting goed gegaan”. Nou mooiere woorden kun je je niet wensen. Uiteindelijk hebben ze twee incisies aan mijn voorkant gemaakt, en twee aan de achterkant. De foto’s zal ik jullie nu nog even besparen maar als alles mooi genezen is zal ik er foto’s van posten.

Dag twee tot en met vijf waren daarentegen behoorlijk dramatisch. Toen het katheter en het infuus er eenmaal uit waren begon de fysieke uitdaging pas echt: misselijkheid, overgeven, obstipatie, pijnen, alles heeft de revue gepasseerd. Maar alles in het leven is van voorbijgaande aard, dus ook deze ellende, en uiteindelijk mocht ik op dag vijf (met een goed medicatie plan) naar huis.

Eenmaal thuis

Nu eenmaal thuis begint fase II: zes weken complete rust. Het scheelt dat ik heel veel ook echt niet kan, wat een gekke gewaarwording is als je gewend bent altijd alles te kunnen. Opeens kun je zelf geen raam meer dicht doen, je eigen broek niet meer aantrekken, opstaan uit bed zonder daarbij na te denken, een pan uit de kast pakken, ga zo maar door. Vreemd genoeg stoort het me niet echt, het zijn namelijk ook de dingen die ik niet MAG doen, dus zolang ik ze niet kan kom ik ook niet in de verleiding.

Het herkennen van mijn fysieke grenzen blijft voor mij wel een van de belangrijkste uitdagingen. Zo ging ik vanochtend (de eerste ochtend na mijn ontslag, nog geen vijf dagen na de operatie) zeer tegen het advies van mijn vriend in, zelf mijn medicijnen halen bij de apotheek (twee straten verderop). Ik moet elke dag een stukje lopen dus ik dacht ik maak dit mijn wandeling voor vandaag. Eenmaal bij de apotheek duurde het allemaal veel langer dan ik van tevoren had verwacht en ik viel daar bijna flauw. Uiteindelijk heeft mij dit wel weer een nieuw inzicht geboden, namelijk dat ik momenteel niet goed in staat mijn eigen fysieke grenzen te herkennen en hiervoor in ieder geval de aankomende maanden op mijn naaste zal moeten vertrouwen. Hier ga ik mij aan overgeven, hoe moeilijk dit ook is. Zeker onder invloed van alle morfine die ik slik, is de neiging groot om snel te veel te doen.  Maar nu ga ik liggen zoals de bedoeling is, en na het afronden van dit blog ga ik mij overgeven aan het niets doen.

Tot slot mijn advies aan iedereen die momenteel zelf te kampen heeft met wat voor uitdaging dan ook: ga op zoek naar verdieping. Zoek een manier die bij jou past, dit kan zijn in de vorm van een boek, een mooie documentaire of muziek.  “Alles gebeurd met een reden” en het ontdekken daarvan geeft mij in ieder geval onwijs veel rust.

 

Liefs So V

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *