Charlie’s Lenting Loopt

Dat ik van hardlopen houd is jullie vast niet ontgaan. Wekelijks maak ik mijn favoriete “rondje molen” in Zaandam en hier en daar schrijf ik mij in voor wat leuke loopjes. Zo deed ik twee weken geleden mee aan de Nike run in Amsterdam samen met het Fitgirls team. Lopen is voor mij ontspanning, alles even loslaten en een plek kunnen geven!

Net als vorig jaar deed ik mee aan de Lenting Loopt. Een succesvol horecabedrijf begint met een gezonde leidinggevende en personeel. Personen die lekker in hun vel zitten, een fitte & actieve instelling en uitstraling hebben en een voorbeeld zijn voor de rest van het team.
Leting Loopt gelooft dat een organisatie met fitte ondernemers en medewerkers beter presteert en op de langere termijn succesvoller zijn, en daar ben ik het helemaal mee eens!

Lenting Loopt is meer dan alleen een hardloopwedstrijd. Het is een netwerkevenement waarbij gelijkgestemde ondernemers samenkomen, samen sporten en ervaringen delen. Ook al ben ik geen eigenaar van een eigen horecabedrijf en ben ik in dienst bij de Roode Leeuw, ik wil mijn enthousiasme voor een gezond en fit leven overbrengen aan al mijn collega’s!

One hell of a run!

Daar sta ik dan, alleen aan de startlijn, niemand van mijn collega’s zagen het zitten om mee te rennen. Maar ik weet het zeker: IK GA DIT DOEN! We beginnen met een flinke warming-up waar ik eigenlijk al behoorlijk zweterig van ben. Jeetje, Londen zit nog in mijn benen (en buik)! Je kon je opgeven voor twee afstanden: de 5 of de 11 kilometer. Aangezien ik twee weken geleden nog makkelijk de 10k van Nike heb gerend, stond ik zo fanatiek als ik ben meteen vooraan. Er werd verteld over het parcours: bosachtig, heuvelig, klimmen, geen asfalt en behoorlijk modderig. Uuhh… hoor ik dit goed? Jeetje, ik had misschien iets beter de nieuwbrief moeten lezen voordat ik mijzelf enthousiast inschreef. Ok, no stress Char, you got this!

Muziekje op, runkeeper aan en gaan met die banaan. Ik zat er lekker in: heuveltje op, heuveltje af en opletten waar de oranje lintjes hangen zodat ik niet zou verdwalen. Na twee kilometer begonnen de “klim” momentjes. Alleen was dit geen klimmen meer, maar moest ik bijna omhoog klauteren. Mijn ademhaling zat hoog, ik werd misselijk en mijn kuiten brandden weg. Maar ik beulde door, al moest ik kruipend over de finish. Voor de 10k deed je tweemaal dezelfde ronde, dus ik dacht: “let goed op, dan weet je de volgende ronde waar je je in kunt houden.” Op een gegeven moment rende de groep voor mij gespreid verder, de ene rechts en de ander links. Ohjee, wat doe ik nu? Welke kant is het? Hallo? Hoort iemand mij? SHIT, oké, ik ga wel rechts…

Wat een ellende! Toen ik in een dorp aankwam wist ik al hoe laat het was, ik was verdwaald en de groep voor mij ook. Ik besloot achter de groep aan te gaan in plaats van alleen terug te gaan, want dat zou eindigen in een paniek aanval. Ik was helemaal uit mijn concentratie, had er zwaar de pest in en ging werkelijk he-le-maal stuk. Mijn hoofd liet mij in de steek, dat kan niet! IK BEN EEN BIKKEL! Mijn tempo ging steeds meer omlaag, alles deed pijn, de ene na de andere berg (want hallo, dit noem je geen heuvels!), trapjes en modderige paden kwamen voorbij.

Ik ren normaal lekker op mijn asveldje in Zaandam, wat een verschrikking dit. Na 5 kilometer kwamen we de waterpost tegen en er werd mij verteld dat de finish iets verder dan 2 km lag, en ik dus eigenlijk nog een ronde moest. Alles draaide en ik voelde me enorm falend. “Dit kan toch niet Char, jij gaat die 10k doen!”. Nou, mooi niet hoor, mijn geweldige coach in mijn hoofd die mij altijd overal door heen sleurt wilde niet meer. Er kwam een andere vrouw naast me rennen en zei “Hè, wat grappig, jij heet ook De Jong, KOM OP HE, nog een kilometer dan zijn we over de finish. We doen het samen!” Ik besloot voor de finish te gaan, maar eerst was daar nog een verschrikkelijke klim waar geen einde aan kwam. Ik dacht nog grappig te zijn door te gaan lopen en een filmpje voor snapchat te maken. Ook dit lukte niet, mijn handen trilden en ik vloekte het hele bos bij elkaar. “AHHHHH waarom lukt het NIET!”.

Trots op mezelf

Ik kwam over de finish en bleek 7.3k te hebben gerend, voor mijn gevoel eerder kruipend. Ik baalde als een stekker en liep meteen boos door naar mijn tas. Ik moest even alles laten bezinken en dacht toen: “Char, dit heb je geweldig gedaan! Je hebt nog nooit zo’n run gedaan, je bent door gegaan en SO WHAT dat het geen toptijd is, je was er en je boodschap is duidelijk.”

In de horeca werken met onmogelijke tijden, ongezond eten, alcohol en sigaretten om je heen hoeft niet te betekenen dat jij daar aan mee moet doen. Ik combineer mijn healthy lifestyle gewoon met mijn horeca baan. Het is discipline, doorzettingsvermogen en weten wat je wilt!

Ik ben volledig uit mijn comfortzone gegaan, hier leer ik van en word ik alleen maar sterker van!

Wie weet sta ik volgend jaar weer aan de start met mijn collega’s die ik enthousiast heb gemaakt!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *