Grenzen aangeven: assertief worden, doe je zo!

Vaak verandert een normale, rustige discussie al vaak in een grote schreeuwpartij. Jij denkt dat je netjes en beheerst je grenzen hebt aangegeven, maar de ander kan geen touw meer aan jouw argumenten vastknopen. De discussie eindigt in woede en je bent teleurgesteld dat de ander je niet begrijpt. Je grenzen aangeven is echter helemaal niet zo moeilijk en zolang jij je als een volwassene gedraagt, hoeft het niet uit te lopen in een pijnlijke ruzie.  

Mijn zoontje schreeuwt regelmatig tegen zijn broertje: “Stop, hou op, ik wil niet dat je dat doet!”. Hij roept het eigenlijk al als mijn jongste ook maar de neiging heeft om zijn kant op te komen en terwijl hij dat roept, kijkt hij hem niet aan… Vervolgens is het natuurlijk drama want de boodschap is niet overgekomen en heeft het dus geen effect.

Assertief

Veel mensen beantwoorden de vraag: ‘kun jij je grenzen aangeven?’ met ‘ja’. Echter lukt het lang niet iedereen om echt goed duidelijk te maken dat de ander te ver gaat. Iemand met een grote mond zal ook zeggen dat hij assertief is, oftewel, zijn grenzen goed kan aangeven. Toch is schreeuwen meestal niet effectief, misschien lucht het op -dat weet ik niet-, maar je boodschap komt in ieder geval niet goed over.

Onderbuikgevoel

Laten we even beginnen bij het begin. Je kunt namelijk pas je grenzen aangeven als je weet waar die liggen. Dat betekent dat je naar jezelf moet luisteren, even stilstaan bij hoe je dingen ervaart. Soms moet je daarvoor met je gedachten letterlijk naar je buik toe gaan en jezelf afvragen waarom je toch zo’n vervelend gevoel hebt overgehouden aan dat gesprek? Iets liep niet lekker, iets vertelt jou dat je gesprekspartner over je grenzen heen is gegaan of dat er een besluit genomen is waar je niet blij mee bent.

Wel of niet vertellen?

Stel jezelf vervolgens de vraag of je iets wil doen met je conclusie. Hoe komt het dat jij buikpijn hebt overgehouden aan een situatie? Stel, je beste vriendin laat je weten dat ze niet op jouw feest komt. Een feest dat voor jou heel belangrijk is, omdat je een speciale leeftijd viert en daarom heb je het echt groots aangepakt. Het doet pijn dat jouw maatje heeft besloten dat iets anders voor haar belangrijker is. Als iets voor jou pijnlijk is, dan wil dat niet altijd zeggen dat je dat de ander kwalijk kunt nemen. Het is aan jou om te beoordelen of je in dit geval je vriendin wil vertellen dat je het niet leuk vindt dat ze niet komt. Hoeveel last heb je ervan? Hoe is je relatie met je vriendin? Hoe gaat zij om met feedback? Wat is het risico als je het vertelt en wat is het nadeel van het niet vertellen?

ruzie fitgirls

Als een klein kind

Als je besluit aan te geven dat je iets niet fijn vindt, dan is de volgende stap dat je goed bij jezelf nagaat hoe je de boodschap gaat brengen. Visualiseer daarbij voor jezelf het volgende: als jij als een klein kind gaat schreeuwen en tieren, omdat jij vindt dat je nou eenmaal recht hebt op je mening, dan is de kans groot dat de ander ook als een klein kind of juist als een ouder gaat reageren. In de rol van de ouder wordt iemand heel afkeurend, belerend en gebruikt diegene als het ware een opgeheven vinger. Andersom kan het ook zo zijn dat jij als ouder de ander de les gaat lezen. Een reactie vanuit de kindrol is dan onvermijdelijk. Dat brengt jou en de ander niet dichter bij elkaar en lost het probleem al helemaal niet op.

Blijf bij jezelf

Het is beter om te kiezen voor de volwassen rol. Dat betekent dat je je beperkt tot de feiten en duidelijk aangeeft wat je niet prettig vindt én hoe je het liever anders zou willen zien. Dus, je kunt natuurlijk prima aangeven dat je boos of teleurgesteld bent, maar om te zorgen dat de ander luistert naar wat je zegt, kun je beter niet schreeuwen. Hou het bij jezelf: waar heb jij last van? Waarom raakt het je wat de ander doet? Daarin kun je nooit ongelijk hebben, je vermijdt dus een discussie en je nodigt de ander uit om te horen wat je te zeggen hebt. Als je zou zeggen: jij kunt ook nooit op tijd komen! Dan zal de ander geen aandacht hebben voor jouw beleving maar reageren op het feit dat jij hem aanvalt.

Checken, checken, checken…

En als laatste, minstens zo belangrijk als de vorige stappen, is het goed om te checken of de ander je heeft begrepen. Dit is dus één van de dingen die mijn zoontje nog niet heeft ontdekt. Het feit dat jij hebt gezegd wat er op je lever ligt, wil namelijk niet zeggen dat het ook op een effectieve manier bij je toehoorder terecht is gekomen. Misschien voelt de ander zich namelijk zo overvallen of zit hij zo vol met vragen dat hij de helft van je verhaal niet heeft gehoord. Of misschien heb je gewoon nog niet duidelijk genoeg verteld wat je nou eigenlijk wilde zeggen…

Nou wat zeg je ervan? Ben jij echt zo assertief als je dacht of valt hier nog wat te leren?

 

olijf Fitgirls

Facebook Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *